Ξέρω ότι μερικές πολύ δημιουργικές γυναίκες, μία από τις οποίες κάνει ακόμη και μια γραφή που ζουν, αλλά «blogging», φαίνεται όπως μια ξένη έννοια για αυτούς.

Θα πρέπει να σημειώσω ότι αυτές οι φίλοι και τα 39-ish * χαμόγελο * και πιστεύω ότι η έλλειψη πρόσβασης σε προσωπικούς υπολογιστές στα πρώτα χρόνια έχει μεγάλο αντίκτυπο.

Αλλά βλέπω ένα άλλο ζήτημα, αυτό που έχει ενδιαφέρον μου όλη μου τη ζωή, και ότι είναι οι διαφορές, ή οι ομοιότητες μεταξύ της τέχνης και της τεχνολογίας. Η μητέρα μου ήταν ένας καλλιτέχνης, κατά κύριο λόγο ζωγραφισμένα στα έλαια (πορτρέτα, νεκρή φύση) και ο Πατέρας Μεγάλωσα με ήταν μηχανικός. Έμαθα γρήγορα ότι η τέχνη ήταν σχετικά με τη δημιουργικότητα, τη φαντασία χωρίς σύνορα. Ενώ η μηχανική / τεχνολογία ήταν περίπου σταθερές διαστάσεις και τους νόμους της φυσικής. Όταν δούλευα για μια εταιρεία παιχνιδιών βίντεο έγινε αποδεκτό ότι οι προγραμματιστές (μηχανικοί) και καλλιτέχνης απλά δεν πήρε μαζί, και οι επικοινωνίες είναι επαχθείς, γεμάτη παρεξηγήσεις. Βγήκα σε ότι και να βρεθεί ήμουν σε θέση να επικοινωνούν αποτελεσματικά με τα δύο στρατόπεδα (καμία αμφιβολία, ως αποτέλεσμα της ζωής στο σπίτι μου? ").

Ένα άλλο πράγμα που παρατήρησα ήταν ότι οι καλλιτέχνες είχαν έναν πολύ σκληρότερο χρόνο για να μάθετε τα νέα εργαλεία, και εγώ ήμουν που τους έχουν ανατεθεί εκπαίδευση. Βλέποντας μια ταλαντούχα πάλη πρόσωπο με ένα εργαλείο, την κάθοδο στην προφυλακτικός λάκκος στρατιώτη μαζί τους και η πάλη με τις διάφορες έννοιες, έως ότου έχουν μια κατανόηση και να δούμε μετά την παραγωγή τους μερικά θαυμάσια περιεχόμενο είναι μια από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές που έχω βιώσει στη ζωή.

Έτσι μπορώ να βρω τον εαυτό μου να σκοντάψει επάνω σε ένα άλλο θέμα: Πώς να επιτρέψουμε η δημιουργική, ευφάνταστη τέχνης να εκφραστούν με την ελάχιστη εισβολή του «μηχανικού»; Ελπίζω να έχουμε ένα παράδειγμα σύντομα ...

• Δεν υπάρχουν σχετικές Δημοσίευση